حیف از آن عمر که ای بی سروپا                 در پی تربیتت کردم سر

دل فرزند از این حرف شکست                         بی خبر از پدرش کرد سفر

رنج بسیار کشید و پس از آن                زندگی گشت به کامش چو شکر

عاقبت شوکت والایی یافت                       حاکم شهر شد و صاحب زر

چند روزی بگذشت و پس از آن                     امر فرمود به احضار پدر

پدرش آمد از راه دراز                               نزد حاکم شد و بشناخت پسر

پسر از غایت خودخواهی و کبر                      نظر افگند به سراپای پدر

گفت گفتی که تو آدم نشوی                        تو کنون حشمت و جاهم بنگر

پیر خندید و سرش داد تکان             گفت این نکته برون شد از در

«من نگفتم که تو حاکم نشوی                             گفتم آدم نشوی جان پدر»

جامی