امام علی (ع) در باب کرامت نفس و ارزش والای آن می فرماید :
نفس کریم خویش را به هیچ ذلت و آلاینده آلوده مساز . از هر رفتاری که پستی نفس را در پی دارد ، بپرهیز. خواهش های نفسانی تو را به ذلت نکشاند . هوشیار باش اگر کرامت خویش را از کف نهی ، چیزی که همپای آن باشد وجود ندارد که به کف آری ! خویشتن را اسیر دیگران مساز که خدای سبحان تو را آزاد آفریده است.
علی علیه السلام به فرزندش امام مجتبی علیه السلام می فرماید:
پسر جانم! روح خودت را گرامی بدار ، بزرگوار بدار ، برتر بدار از هر کار پستی. در مقابل هر پستی فکر کن که روح من بالاتر از این است که به این پستی آلوده شود.
درست مثل آدمی که یک تابلوی نقاشی خیلی عالی دارد که وقتی لکه سیاهی در آن پیدا می شود ، گردی ، غباری روی آن می بیند ، خود به خود دستمال بر می دارد و آن را تمیز می کند. اگر به او بگویی چرا این کار را می کنی ، می گوید حیف چنین تابلوی نقاشی نیست که چنین لکه سیاهی در آن باشد ؟ حس می کند که این تابلوی نقاشی آن قدر زیبا و عالی است که حیف است یک لکه سیاه در آن باشد. علی علیه السلام می گوید : در روح خودت این گونه احساس زیبایی کن ، احساس عظمت کن ، احساس شخصیت کن که قطع نظر از هر مطعمی ، قطع نظر از هر خیالی ، قطع نظر از هر حاجت مادی ، اصلا خودت را بزرگ تر از این بدانی که تن به پستی بدهی.
بخشی از سخنان استاد شهید مطهری
