سرّ مطلب آن است که خداوند سبحان به لطف حکمت زیبایش خردمندان را این چنین آزمود که : از مردم اموری بزرگ طلب کرد و کلید آن ها را اموری کوچک و ناچیز قرار داد.
بنابراین به این حدیث گوش فرا ده که فرمود:
«هیچ طاعتی را کوچک نشمارید چه بسا خشنودی خداوند متعال در آن باشد . و هیچ گناهی را ناچیز نشمارید ، چه بسا خشم الهی در همان باشد .»
البته نمی گوییم از هیچ امر کوچک و بزرگی فروگذار مباش ، تا مطلب در نظرت سخت آمده اعتراض کنی که : من کجا و این همه کجا ؟! بلکه می گوییم : بنای کار خویش را بر آن مگذار که اعمال به ظاهر جزیی را در اثر سهل انگاری رها سازی ، اما اینکه در اثر غلبه هوا و فریب شیطان در موردی لغزشی داشته باشی ، مطلب دیگری است ، که غیر از معصوم جز این انتظاری نیست . مقصود ما آماده ساختن خود بر عدم سهل انگاری است ، چرا که مواظبت بر این امور ناچیز و ترک سهل انگاری در آنها انسان را رشد داده و به مقامات بلند و عالی می رساند.
