اگر تو نسبت به دوستدار امیر مومنان علیه السلام آسان گرفتی ]و از لغزش های او گذشت نمودی[ خداوند سزاوارتر است که به احترام محبت تو به امیر مومنان علیه السلام نسبت به تو آسان بگیرد و هر گناهی را بر تو ببخشاید که خداوند بیش از تو آن حضرت را دوست دارد.به هر مقدار آن شخص در پیروی از آن امام کوتاهی کرده باشد و تو صرفا به خاطر انتساب به آن حضرت او را احترام نموده باشی ، معلوم است که احترام تو نسبت به ساحت مقدس امیرمومنان بیشتر است .
اگر دانستی کسی از هدیه ای که به تو می دهد ، دل کنده و از ته قلب خواستار آن است که آن را از ایشان بپذیری ، از آنان قبول کن ، هرچند نیازی به آن نداشته باشی ، که این خود احسانی است به آن ها ، چرا که رد این هدیه ، خاطر ایشان را مکدر می سازد و نوعی بی حرمتی به آنان است ، در حالی که تو خود را برای ترک آزار ایشان مهیا ساخته و مامور به آن هستی.
و اگر احسانی که ایشان در برابر ]کارهای[ تو انجام داده اند ]و هدیه ای که به تو تقدیم داشته اند[ یک تعارف صرف بیش نیست و از تو انتظار برگرداندن آن را دارند ، بنابر خواست آنان عمل کن ، از آنها بپذیر و سپس به عنوان یک هدیه جدید به آنها باز گردان.
اگر تمام عالم را جستجو کنی ، دوستی همچون امام عصر (عج) نمی یابی که :
هرچند به یادش نباشی ،تورا از یاد نبرد؛
هرچند اورا رها کنی ،تو را رها نکند؛
هر چند براو جفا کنی ؛از عطا دریغ نورزد؛
هر چند در حقش دعا کنی ،به درگاه خداوند برایت دعا کند؛
هرچند از او گریزان باشی ؛ از تو روی بر نگرداند؛
هر چند موجبات رنجش او را فراهم کنی ،رنجوری تو را بر نتابد؛
هرچند به او سر بلندی نیفزایی،او سبب افتخار و بزرگی تو باشد؛
اگر از حال او بی خبر باشی ،از احوال تو بی خبر نماند؛
اگر تو حضور او را درک نکنی ، همیشه و هرجا همراه تو باشد؛
اگر از ارتباط با وی خود دادری کنی ،خود به تو پیغام دهد؛
اگر هزاران مرتبه قلبش را شکسته باشی ، باز عذرت را بپذیرد؛
اگر بارهای زیاد نقض میثاق کرده باشی ،راه بازگشت به سویت نبندد؛
اگر تو او را دوست نداری او تو را دوست داشته باشد؛
اگر تو امانت داری شایسته برایش نباشی ،او امین و راز نگه دار تو باشد؛
اگر تو او را یاری نرسانی ،پشتیبان و یاور تو باشد؛
اگر کوچک ترین خدمتت را به رخش کشی ،بزرگترین لطفش را به رویت نیاورد؛
اگر تو حریمش را پاس نداشتی ،او تورا حمایت و محافظت کند؛
اگر تو او را طرد کنی ،او کهف و حصین و پناهگاه امن تو باشد؛
اگر سهم او را از مالت را نپردازی ،باز هم روزی خود را مدیون او باشی؛
اگر تو فرزندی خطاکار و سر به هوا گشتی، او پدری بزرگوار و شفیق باقی بماند؛
اگر تو حق برادریش را ادا نکردی ،او هم چنان برادری مهربان برای تو باشد؛
اگر تو او را در سختی ها تنها گذاشتی ،او در تنگناها و شداید ، رهایی بخش تو باشد؛
...واین ها همه در شرایطی است که هیچ نیازی به تو نداردو به عکس ،تو سراپا نیاز و احتیاج به اویی!
با دقت در طریقه اهل بیت (ع) ، در می یابیم که آن بزرگواران تنها با اخلاق کریمه خویش مردم را هدایت نموده و مجذوب دین ساخته اند و پیروان خود را نیز به همین امر دعوت نموده و فرمودند :
مردم را با غیر از زبان های خود بخوانید
یعنی با اخلاق خوب و رفتار نیکوی خود برای آن ها الگو و نمونه باشید.
«کسی که یک مومن را غمگین سازد ، رسول خدا (ص) را دلگیر نموده است و سپس علی (ع) و حسن (ع) و حسین (ع) و دیگر امامان (ع) و به دنبال آن همه عالم را افسرده نموده است .
محبت خدا و دوستی با او (چه دوستی بهتر از خدا؟)
رسول خدا (ص) فرمودند : دوستی مومن با مومن برای خدا از بزرگترین شعبه های ایمان است . آگاه باشید هرکه دوستی اش برای خدا ، دشمنی اش برای خدا ، عطایش برای خدا و منعش برای خدا باشد ، از برگزیدگان الهی است.
کافی جلد 2 صفحه 125 حدیث 3
آداب دوستی
امام علی (ع) : برادرت را پشت سرش چنان یاد کن که دوست داری او تو را یاد کند و بپرهیز از آنچه دوست ندارد ، و واگذار آنچه را که دوست داری او نسبت به تو واگذارد و ترک کند.
غررالحکم جلد 2 حدیث 2393
آداب دوستی
حضرت محمد (ص) : سه چیز دوستی مسلمانان را نسبت به هم صفا دهد ، با دوست خود با خوشرویی برخورد کند ( البته نه اینکه هر خلاف دوست و رفیقمان را با یک لبخند تایید کنیم ، بلکه تا میتوانیم همدیگر را امر به معروف و نهی از منکر کنیم ) ، در مجالس برای او جا باز کند ، و او را با نامی که بیشتر آنرا دوست دارد صدا کند.
اصول کافی جلد 4 صفحه 457
فلاح :1
اهمیت دوستی در اسلام
رسول خدا (ص) : انسان بر دین دوستش خواهد بود ، بنابراین هر یک از شما دقت کند که با چه کسی دوست می شود. بحارالانوار جلد 74 صفحه 192
