سلام
امروز می خوایم یه بحث فوق العاده تکراری رو با هم دیگه با نگاهی تازه بررسی کنیم .
چه بحثی؟
اصلا آدم ها چرا دروغ می گن ؟ ( خجالت نمی کشن ؟!! )
به نظر میاد به دو دلیل آدم ها دروغ می گن : اول به خاطر دور کردن خودشون از معرض اتهام کاری که کردن و می دونن که نباید می کردن
دوم : برای راه انداختن کارشون !!!! (واااای ...)
ما با دلیل اولش کاری نداریم چون دیگه خیلی تکراریه.
اما دلیل دوم، مثلا کسی برای اینکه توی یه معامله بیشتر سود کنه یا موفق بشه هزار جور دروغ به هم می بافه و به خیال خودش این جوری موفق می شه . در اینجا پول مثال زده شد اما آدم برای خیلی موضوعات دیگه ممکه برای رسیدن به منافع خودش دروغ بگه.
به نظر شما تا حالا کسی با این کارها موفق شده؟
یکی بلند می شه و می گه : آره که شده ، این همه آدم دارن با کلک و دروغ میلیونر می شن.
من هم ازش می پرسم که مگه شما همه زندگی اون آدم ها رو می دونید؟ مطمئن باشید که یه جای کار این آدم ها می لنگه. می گی چرا؟ پس بقیه رو بخون. بهتره بحث رو فلسفی تر کنیم ، خیلی عامیانه شد.
ما معتقدیم که زندگی ما در دایره تقدیرات خدا می چرخه . اگر کسی زحمت بکشه ، موفق می شه . چه مومن باشه ، چه کافر . چون تقدیر خدا اینه .
دین ما هم چون از طرف خداست ما رو به تبعیت از تقدیرات دعوت کرده .
حالا خودتون قضاوت کنید : آیا می شه یکی از تقدیرات خدا این باشه که ما با دروغ گفتن موفق بشیم؟
از امام باقر علیه السلام روایت شده است که خداوند به داود علیه السلام وحی نمود :
به پیروانت بگو هر کس از ایشان مامور به اطاعت از من گردد و سپس مرا اطاعت نماید ، بر خود لازم دانسته ام که از او اطاعت کنم و بر طاعت خویش یاری اش کنم و اگر از من چیزی بخواهد ، به او بدهم و اگر مرا بخواند ، پاسخش گویم و اگر به من پناه آورد ، او را پناهش دهم و اگر از من حاجتی خواست ، بی نیازش سازم و اگر بر من توکل نمود او را از پس زشتی هایش حفظ نمایم و اگر همه خلق علیه او نقشه کشند ، او را پشتیبان باشم.
سرّ مطلب آن است که خداوند سبحان به لطف حکمت زیبایش خردمندان را این چنین آزمود که : از مردم اموری بزرگ طلب کرد و کلید آن ها را اموری کوچک و ناچیز قرار داد.
بنابراین به این حدیث گوش فرا ده که فرمود:
«هیچ طاعتی را کوچک نشمارید چه بسا خشنودی خداوند متعال در آن باشد . و هیچ گناهی را ناچیز نشمارید ، چه بسا خشم الهی در همان باشد .»
البته نمی گوییم از هیچ امر کوچک و بزرگی فروگذار مباش ، تا مطلب در نظرت سخت آمده اعتراض کنی که : من کجا و این همه کجا ؟! بلکه می گوییم : بنای کار خویش را بر آن مگذار که اعمال به ظاهر جزیی را در اثر سهل انگاری رها سازی ، اما اینکه در اثر غلبه هوا و فریب شیطان در موردی لغزشی داشته باشی ، مطلب دیگری است ، که غیر از معصوم جز این انتظاری نیست . مقصود ما آماده ساختن خود بر عدم سهل انگاری است ، چرا که مواظبت بر این امور ناچیز و ترک سهل انگاری در آنها انسان را رشد داده و به مقامات بلند و عالی می رساند.
