اگر دانستی کسی از هدیه ای که به تو می دهد ، دل کنده و از ته قلب خواستار آن است که آن را از ایشان بپذیری ، از آنان قبول کن ، هرچند نیازی به آن نداشته باشی ، که این خود احسانی است به آن ها ، چرا که رد این هدیه ، خاطر ایشان را مکدر می سازد و نوعی بی حرمتی به آنان است ، در حالی که تو خود را برای ترک آزار ایشان مهیا ساخته و مامور به آن هستی.
و اگر احسانی که ایشان در برابر ]کارهای[ تو انجام داده اند ]و هدیه ای که به تو تقدیم داشته اند[ یک تعارف صرف بیش نیست و از تو انتظار برگرداندن آن را دارند ، بنابر خواست آنان عمل کن ، از آنها بپذیر و سپس به عنوان یک هدیه جدید به آنها باز گردان.
با دقت در طریقه اهل بیت (ع) ، در می یابیم که آن بزرگواران تنها با اخلاق کریمه خویش مردم را هدایت نموده و مجذوب دین ساخته اند و پیروان خود را نیز به همین امر دعوت نموده و فرمودند :
مردم را با غیر از زبان های خود بخوانید
یعنی با اخلاق خوب و رفتار نیکوی خود برای آن ها الگو و نمونه باشید.
«کسی که یک مومن را غمگین سازد ، رسول خدا (ص) را دلگیر نموده است و سپس علی (ع) و حسن (ع) و حسین (ع) و دیگر امامان (ع) و به دنبال آن همه عالم را افسرده نموده است .
